CHARACTERISTICS OF PERSONAL MEDIA FOR TRANSFERRING THE LOCAL INTELLIGENCE KNOWLEDGE

Main Article Content

Suchada Namjaidee

Abstract

The characteristics of personal media for transferring the local intelligent knowledge, which creating way of life, society and community culture, had the important roles for those who had high proficiency. The local intelligent knowledge was rooted from accumulation of skills, experiences and persuasive skills. People, who were the personal media, were also accepted and were the stereotype for others. Personal media were the sources sending the knowledge through oral language, the writing language, the demonstration and the practices. Those, who were the personal media, had confidence in learning, accepting, changing and creating the innovation. They also realized that the local intelligent knowledge could change the local intelligent knowledge into the innovation. It was the connection among human, thoughts and activities. Consequently, it became the community development process of various occupations. People in the community became the social network of the local intelligent knowledge. The new generation then applied the local intelligent intelligent knowledge to be the appropriated learning in accordance with their proficiency and the readiness of the personal media identity in the local intelligent knowledge transferring. This phenomena met the objectives of the local intelligent knowledge; way of life and environment. The personal media must transfer their the local intelligent knowledge, with morality and ethics, giving benefits to the community.

Keywords

Article Details

Section
Academic Articles

References

จินตวีร์ เกษมสุข. (2554). การสื่อสารกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม (Communication and Social Change). กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทวีวัฒน์ วัฒนกุลเจริญ. (2554). ศูนย์การเรียนและแหล่งความรู้สำหรับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาสื่อกับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (หน่วยที่ 7, หน้า 7-1 ถึง 7-63). นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ธัญธัช วิภัติภูมิประเทศ. (2553). การถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นของปราชญ์ชาวบ้าน : กรณีศึกษาวงกลองยาวอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
เบญจวรรณ บุญใจเพ็ชร. (2559). การสื่อสารระหว่างบุคคล. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2559, จาก https://www.bloggang.com
พัชนี เชยจรรยา, เมตตา วิวัฒนานุกูล และถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์. (2554). แนวคิดหลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพมหานคร : ชมรมวิจัยและพัฒนานิเทศศาสตร์.
พัชรินทร์ สิรสุนทร. (2552). ชุมชนปฏิบัติทางด้านการเรียนรู้ : แนวคิด เทคนิค และกระบวนการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัฒนา สุขประเสริฐ. (2558). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการส่งเสริมการเกษตร. กรุงเทพมหานคร : ภาควิชาส่งเสริมและนิเทศศาสตร์เกษตร คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2554). การวางแผนและการประเมินผลการสื่อสารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร : คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ร้อยขวัญพุทธ มุ่งมาจน. (2556). องค์ความรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนบ้านดอนหมู ชุมชนบ้านตำแย ชุมชนราชธานีอโศก และชุมชนฝึกฝนเศรษฐกิจพอเพียง จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(2), 104-130.
วิรัช อภิรัตนกุล. (2553). การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิรุฬห์ นิลโมจน์. (2558). ภูมิปัญญาท้องถิ่นและแหล่งวิทยาการชุมชนเพื่อการศึกษาตลอดชีวิต. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาประสบการณ์วิชาชีพการศึกษานอกระบบ (หน่วยที่ 9, หน้า 9-1 ถึง 9-63, ปรับปรุงครั้งที่ 1). นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วีรยา อักกะโชติกุล. (2552). บทบาทของสื่อบุคคลในการส่งเสริมการรับรู้องค์กรนวัตกรรม. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวาทวิทยา บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพมหานคร.
สุชาดา น้ำใจดี. (2560). บทบาทสื่อบุคคลกับการถ่ายทอดความรู้ที่เป็นภูมิปัญญาในการทำผ้าไหม กรณีชุมชน ตำบลเมืองปัก อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา. รายงานการวิจัย. นครราชสีมา : มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
เสรี พงศ์พิศ. (2552). คู่มือการทำวิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพมหานคร : พลังปัญญา.
อนันต์ พันนึก. (2554). การวิจัยและพัฒนาโปรแกรมสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
อรุณรัตน์ ชินวรณ์. (2553). สื่อประชาสัมพันธ์. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Lazarsfeld, P. F., & Herbert, M. (1968). Mass media and personal influence. In The Science of human communication. Edited by Schramm W. New York : The Basic book.
Middlebrook, P. N. (1974). Social psychology and modern life (2nd ed.). New York : Knopf.
Osgood, C. E. (2016). Communication. Retrieved July 25, 2016, from https://e-book. ram.edu/e-book/m//mc111/mc1110101.html
Robbins, S. P., & Coulter, M. (2008). การจัดการและพฤติกรรมองค์การ แปลจากเรื่อง Management โดย วิรัช สงวนวงศ์วาน พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร : เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า.
Rusech, J., & Bateson, G. (2016). Communication. Retrieved July 25, 2016, from https://e-book.ram.edu/e-book/m//mc111/mc1110101.html
Szilagyi, A. D. Jr. W., and Marc, J. Jr. (1990). Organizational Behavior and Performance. Glenview Illinois : Scott, Foreman and Company.