THE TRANSMISSION PROCESSES IN TRO PERFORMANCE BY THONGCHAI SAMSEE

Main Article Content

ยุทธนา ทองนำ ณรุทธ์ สุทธจิตต์

Abstract

This research aims to study the transmission process in Tro performance of Thongchai Samsee by qualitative research with data collected from documents and interviews. The data were analyzed using the analytic induction method and presented by the descriptive method. The results are that Thongchai Samsee who is an expert of Kantruem (folk music in Surin) was transmitted knowledge from many important folk musicians in Ban Dongman, the cultural village in Surin by using oral transmission method. He has learned, accumulated an experience and developed his skills. As a result, to be an excellence in performance and transmission of Tro. Most of his students who were transmitted while them were a student from many schools are divide into 2 groups: 1) Students who had no basis of skills and 2) Student who had some basic skills in Tro. Students, after received the process transmission, are categorized into 3 groups: 1) Basic level 2) Intermediate level and 3) Advance song level. There are two styles of his Tro pedagogy as follows: 1) Pedagogy for basic level students who had no basis of skills by using his method stepwise. 2) Pedagogy for students who had basic skills in Tro by using oral transmission method. All of processes, teaching with explanation and demonstration depending on the following four principles: 1) Emphasizing of student’s decent basic skills 2) The teaching is concerned student’s skills level or competency 3) Emphasizing of the performing skills with Natub (rhythmic pattern) 4) Teaching step-by-step from easy songs to difficult ones. The important content that he emphasized is precise basic skills of Tro performance by his guidelines

Article Details

How to Cite
ทองนำย., & สุทธจิตต์ณ. (2018). THE TRANSMISSION PROCESSES IN TRO PERFORMANCE BY THONGCHAI SAMSEE. Institute of Culture and Arts Journal, 19(2), 20-32. Retrieved from https://tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/129881
Section
บทความวิจัย

References

ขำคม พรประสิทธิ์. (2550). วัฒนธรรมการบรรเลงดนตรีไทยภาคอีสานใต้และภาคกลาง. รายงานวิจัย. ทุนวิจัย งบประมาณแผ่นดิน พ.ศ. 2549. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
โฆษิต ดีสม. (2544). พัฒนาของกันตรึมบ้านดงมัน ตำบลคอโค อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์. รายงานการศึกษาค้นคว้าอิสระการศึกษาตามหลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาไทยคดีศึกษา(กลุ่มมนุษยศาสตร์)
ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2555). ดนตรีศึกษา : หลักการและสาระสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2558). วิธีวิทยาการสอนดนตรี. เอกสารประกอบการสอนรายวิชา 2737388 วิธีวิทยาการสอน ดนตรี. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐพล นาคะเต. (2555). การศึกษาอัตลักษณ์และกระบวนการถ่ายทอดการขับร้องเพลงทยอยของครูสุรางค์ ดุริยพันธุ์. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ธงชัย สามสี. (2559). สัมภาษณ์. 5 สิงหาคม 2559
นิพนธ์ กล่ำกล่อมจิตร. (2556). การศึกษาวิธีการถ่ายทอดดนตรีไทยในระบบโรงเรียนและบ้านดนตรีไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
นิศา ชูโต. (2545). การวิจัยเชิงคุณภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: แม็ทส์ปอยท์.
บุษกร สำโรงทอง. (2549). วัฒนธรรมดนตรีไทย ภาคกลาง และภาคอีสานใต้: พิธีกรรมและความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายทอดความรู้. รายงานวิจัย. ทุนวิจัย งบประมาณแผ่นดิน พ.ศ. 2549. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ปพิชญา เสียงประเสริฐ. (2556). การวิเคราะห์ทัสนมิติและกระบวนการถ่ายทอดดนตรีไทยของครูชนก สาคริก. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรรณราย คำโสภา. (2540). กันตรึม กับเพลงประกอบการแสดงพื้นบ้านจังหวัดสุรินทร์: คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสุรินทร์.
พิมพ์ใจ ศิริสาคร. (2529). วงกันตรึมของชาวอีสานใต้. วิจัยปริญญาบัณฑิต, ภาควิชาดุริยางคศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภมรศักดิ์ เกื้อหนองขุ่น. (2556). การศึกษากระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงซออู้ของครูฉลวย จิยะจันทน์. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ภูมิจิต เรืองเดช. (2529). กันตรึม (เพลงพื้นบ้านอีสานใต้). บุรีรัมย์: ศูนย์วัฒนธรรมสหวิทยาลัยอีสานใต้-บุรีรัมย์.
มัชชีวา ทองโสภา. (2552). อาศรมศึกษา : ครูธงชัย สามสี.รายงานวิจัยวิชา Pedagogy in Specific Field. หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาดุริยางค์ไทย คณะศิลปกรรมศาสาตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตติยา มีเจริญ. (2557). “วงกันตรึมคณะน้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์ : การปรับปรนและบทบาทหน้าที่”. ปริญญานิพนธ์ หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
วิศวะ ประสานวงศ์. (2555). การศึกษากระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงระนาดเอกของครูอุทัย แก้วละเอียด (ศิลปินแห่งชาติ). วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วีณา วีสเพ็ญ. (2526). กันตรึม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมจิตร กัลยาศิริ. (2524). การวิเคราะห์เพลงพื้นเมืองและการละเล่นพื้นเมืองของจังหวัดสุรินทร์. วิทยานิพนธ์ ค.ม. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สราวุฒิ สีหาโคตร. (2557). การศึกษากระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงแคนลายแม่บทของครูสมบัติ สิมหล้า. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
สุพรรณี เหลือบุญชู. (2545). การศึกษาคีตลักษณ์และการวิเคราะห์ดนตรีพื้นบ้านอีสานใต้. สาขาวิชาดุริยางคศิลป์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
สุภางค์ จันทวานิช. (2556). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. ครั้งที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อุทัย ศาสตรา. (2553). การศึกษากระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงระนาดเอกของครูประสิทธิ์ ถาวร ศิลปินแห่งชาติ. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Abeles, Herold F., Hoffer, Charles R., & Klotman, Robert H. (1995). Foundation of Music Education. 2nd ed. New York : Schirmer Books.
Attig, G. (2531). บันทึกประวัติชีวิตบุคคล : เครื่องมือวิจัยเชิงคุณภาพ (The Life History : An Integrative, Contextual Research Tool). แปลโดย อรทัย อาจอ่ำ. ชมรมวิจัยเชิงคุณภาพ สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Kottak, Conrad Phillip. 2013. Anthropology : Appreciating Human Diversity. 15th ed. New York : McGraw-Hill.
Steiner, E. (1988). Methodology of Theory Building. Sydney: Educology Research Associates.