The Creation of Piano Sight-Reading Exercises for an E-Learning Program

Main Article Content

Chan Po

Abstract

The objectives of “The Creation of Piano Sight-Reading Exercises for an E-Learning
Program” are : 1, to create piano sight-reading exercises for an e-learning program; and 2,
to study the effectiveness of piano sight-reading exercises in such an e-learning program.
The research sample was comprised of 6 piano students under the age of 14 who have
been studying piano for not more than 3 years and who are currently studying at Trinity-Guildhall
Grade 2 level. The research instruments are (1) an e-book, “Melody Hunter”, which contains
a series of excercise games in 5 sections : A, Note Reading; B, Rhythm Reading; C, Finding
Hand Positions; D, Analyzing a Melody; and E, Sight-reading Exercises for both hands
together (2) a piano sight-reading “Melody Hunter” handbook for teachers and students
(3) a progressive report and (4) a piano sight-reading “Melody Hunter” Jury.
The results of the study showed that students who completed this program got scores
averaging 87.07%. On a juried final exam, they got scores averaging 83.28%. The highest
score on this exam was 92% and the lowest score was 66%. The grade required to pass was
60%. Thus, every student passed.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Po, C. (2018). The Creation of Piano Sight-Reading Exercises for an E-Learning Program. KASALONGKHAM RESEARCH JOURNAL, 7(1), 49-57. Retrieved from https://tci-thaijo.org/index.php/ksk/article/view/126591
Section
Articles

References

กิดานันท์ มลิทอง. (2548). เทคโนโลยีและการสื่อสารเพื่อการศึกษา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์
อรุณการพิมพ์.

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2554). การเรียนรู้ผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ หรืออี-เลิร์นนิ่ง (e-learning).
ค้นวันที่ 30 กรกฎาคม 2554. จาก http://www.eschool.su.ac.th/admin/articleadm.php?no=2&
code=y.

จุฑารัตน์ มณีวัลย์. (2551). “การสอนโสตทักษะด้านทำนอง ในหลักสูตรเปียโนระดับต้นของสำนักพิมพ์
อัลเฟรด กรณีศึกษา โรงเรียนดนตรีปิ่นนคร.” วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

จุฑารัตน์ วันทะวงษ์. (2554). บทที่ 3 สื่อการเรียนการสอน. ค้นวันที่ 30 กรกฎาคม. จาก http://
5211013907.multiply.com/links/item/24.

ฉัตรศิริ ปิยะพิมลสิทธิ์. (2554). การวัดผลและประเมินผล : ความหมายและประเภท. ค้นวันที่
30 กรกฎาคม. จาก www.ranong2.dusit.ac.th/KM&R/measurement.doc.

ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2541). จิตวิทยาการสอนดนตรี. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ดนัย ม่วงแก้ว. (2548). “ผลการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนด้วยการ์ตูนแอนิเมชั่นวิชาดนตรี

สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1.” วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ดำริ บรรณวิทยกิจ. (2545). “แนวการสอนดนตรีปฏิบัติอย่างมีประสิทธิภาพ.” ใน ณรุทธ์ สุทธจิตต์
(บรรณาธิการ). สาระดนตรี. (57-72). กรุงเทพ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2554). ความหมายของ e-Learning. ค้นวันที่ 30 กรกฎาคม. จาก http://
www.kroobannok.com/1586.

ธวัช อัศวเดชาฤทธิ์. (2553). “การศึกษาพฤติกรรมที่ส่งผลต่อการเรียนวิชาเปียโนระดับสูงให้ประสบ
ความสำเร็จ.” วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.

ปัทมพร วีรัตนเกษม. (2552). “การสร้างชุดการสอนดนตรีสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2.”
วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.

ปรีชา ดีนาง. (2554). Instructional Technology & Communication. ค้นวันที่ 30 กรกฎาคม.
จาก www.krunuippk.ob.tc/page/page2.html.

ไพฑูรย์ มะณู. (2554). ความหมายของสื่อการสอน. ค้นวันที่ 30 กรกฎาคม. จาก http://www.
gotoknow.org/blog/paitoon/231415.

ภูมินทร์ วงพรหม. (2549). “การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์มัลติมีเดียวิชาดนตรีชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1.”
วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ภิรมณ์ วัชรินทรางกูร. (2549). “บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่องเครื่องดนตรีไทยในระดับ
ชั้นประถมศึกษาศึกษาปีที่ 6.” วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

__________(2554). รูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดของกาเย่. ค้นวันที่ 14 สิงหาคม. จาก
http://pirun.ku.ac.th/~g521460090/files/ทฤษฎีการเรียนรู้ของกาเย่.doc

วิชญลักก์ ปัทมพงศ์. (2554). “การศึกษาการสอนวิชาเปียโนป๊อปที่สถาบันดนตรีเคพีเอ็นสาขา
เดอะมอลล์งามวงศ์วาน.” ในสมาคมครูดนตรีประเทศไทย วิทยาลัยดุริยศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
และกระทรวงศึกษาธิการ (บรรณาธิการ). ทิศทางดนตรีในศตวรรษหน้า. (125-138). กรุงเทพฯ.

วิวรรธน์ จันทร์เทพย์. (2554). บทที่ 1 ความหมาย ประเภทและประโยชน์ของสื่อการเรียนการสอน.
ค้นวันที่ 30 กรกฎาคม. จาก http://kichu1987-11.blogspot.com.

สุชาติ สิมมี. (2554). “การพัฒนาการสอนวิชาทฤษฎีดนตรีสากลด้วยอีเลิร์นนิ่งสำหรับหลักสูตร
วิชาชีพระยะสั้น สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา.” ใน สมาคมครูดนตรีประเทศไทย วิทยาลัย
ดุริยศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และกระทรวงศึกษาธิการ (บรรณาธิการ). ทิศทางดนตรีในศตวรรษหน้า.
(1-6). กรุงเทพฯ.

อัญชนา สุตมาตร. (2546). “การศึกษาหลักสูตรการกระบวนการศึกษาดนตรีสำหรับเด็กปฐมวัยของ
สถาบันจินตการดนตรี สถาบันดนตรีมีฟ้า และสถาบันดนตรีเคพีเอ็น.” วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต
มหาวิทยาลัยมหิดล.

อรนุชา อัฏฏวัชระ. (2545). “การสอนขลุ่ยรีคอร์เดอร์ด้วยวิธีการผสมผสานการอ่านโน้ตกับการร้องโน้ต
ขั้นพื้นฐาน.” ใน ณรุทธ์ สุทธจิตต์ (บรรณาธิการ). สาระดนตรี. (41-56). กรุงเทพ : โรงพิมพ์
แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อรวรรณ บรรจงศิลป. (ม.ป.ป.). การสอนดนตรีในระดับประถมศึกษา ทฤษฎีและปฏิบัติ. (ม.ท.ป.).
__________. (2545). “ทำไมต้องแนะนำดนตรีเอเชียในระดับประถมศึกษา.” ใน ณรุทธ์ สุทธจิตต์
(บรรณาธิการ). สาระดนตรี. (41-56). กรุงเทพ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.