A Study on “Delexical Verb+Noun” Collocation Errors of Thai EFL Intermediate and Advanced Learners

Main Article Content

Sathinee Sanguannam

Abstract

Abstract


This study investigates delexical verb+noun collocation errors of Thai EFL learners. An ability to understand and use collocations is crucial for EFL learners because the learners will be able to convey meaning more effectively and more precisely in communication and achieve native-like usage of the language. While many studies to date reveal that collocation is a problematic area for EFL learners and learners produce typical errors in collocation, especially delexical verb+noun, those studies yield conflicting results in two respects: i) whether collocational performance corresponds to increasing proficiency levels, and ii) how the learner’s L1 (Thai) affects collocational performance. Therefore, this study examines the performance of delexical verb+noun collocation (i.e., collocations whose forms and meanings are congruent in L1 and L2 and non-congruent items) of Thai learners from two different proficiency levels: intermediate and advanced learners of English. Forty Thai EFL learners were asked to complete two tests: a multiple-choice and a semi-controlled sentence construction test, which included congruent and non-congruent delexical verb+noun collocations focusing on high-frequency delexical verbs (do, make, take, get, give, and have). The overall results revealed that advanced learners could perform significantly better than intermediate learners in the multiple-choice test, but not in the semi-controlled task. Both groups of learners made errors significantly more on non-congruent than on congruent items in both tasks. The research findings are discussed descriptively and contribute towards pedagogical development in the delexical verb+noun collocation as a challenging part in English learning for Thai EFL learners with both levels of proficiency.


บทคัดย่อ


งานวิจัยชิ้นนี้ได้วิเคราะห์ข้อผิดพลาดในการใช้คำปรากฏร่วมที่ประกอบด้วยคำกริยากับคำนามของนักศึกษาชาวไทยที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ การใช้คำปรากฏร่วมที่ถูกต้องมีความสำคัญในการที่ผู้เรียนภาษาอังกฤษจะสามารถสื่อสารความหมายได้อย่างกระชับและใช้ภาษาระดับมาตรฐาน หรือใกล้เคียงกับเจ้าของภาษา งานวิจัยในปัจจุบันได้พบว่าคำปรากฏร่วมเป็นปัญหาสำหรับผู้เรียนภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งข้อผิดพลาดที่พบในคำปรากฏร่วมที่ประกอบด้วยคำกริยากับคำนาม งานวิจัยเหล่านั้นพบผลวิจัยที่ขัดแย้งกันในสองลักษณะ คือ สมรรถนะในการใช้คำปรากฏร่วมจะพัฒนาขึ้นตามระดับสมรรถนะทางภาษาของผู้เรียนหรือไม่ และอิทธิพลของภาษาแม่ของผู้เรียนมีผลต่อสมรรถนะในการใช้คำปรากฏร่วมของผู้เรียนอย่างไร การวิจัยนี้ได้ทำการศึกษานักศึกษาชาวไทยที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ จำนวน 40 คน โดยแบ่ง กลุ่มผู้เรียนเป็นสองกลุ่มตามสมรรถนะทางภาษาอังกฤษ กล่าวคือกลุ่มผู้ที่มีสมรรถนะทางภาษาอังกฤษในระดับกลางและระดับสูง ผู้เรียนทำแบบทดสอบทั้งสิ้นสองชุด ได้แก่ แบบเลือกตอบและแบบจับคู่คำกริยากับคำนาม แล้วนำไปแต่งประโยค ซึ่งแบบทดสอบดังกล่าวประกอบด้วยคำปรากฏร่วม ทั้งที่ความหมายสอดคล้องกับภาษาไทยและไม่สอดคล้องกับภาษาไทย โดยเลือกเฉพาะคำปรากฏร่วมระหว่างคำกริยาประเภท delexical (do, make, take, get, give, and have) กับคำนาม ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มผู้เรียนที่มีความรู้ทางภาษาอังกฤษระดับสูงสามารถทำแบบทดสอบคำปรากฏร่วมได้ดีกว่ากลุ่มผู้เรียนที่มีความรู้ทางภาษาอังกฤษระดับกลางในแบบทดสอบประเภทเลือกตอบ ส่วนแบบทดสอบประเภทจับคู่กริยากับคำนามนั้น ไม่มีความแตกต่างระหว่างสองกลุ่ม จากผลการวิจัยยังพบอีกว่าภาษาแม่มีอิทธิพลต่อผู้เรียน เพราะทั้งสองกลุ่มสามารถทำคะแนนประเภทคำปรากฏร่วมที่สอดคล้องกับภาษาไทยได้ดีกว่าประเภทที่ไม่สอดคล้องกับภาษาไทยอย่างมีนัยสำคัญทั้งสองแบบทดสอบ จากผลการวิจัยครั้งนี้จะนำมาวิเคราะห์เพื่อเป็นประโยชน์ในการพัฒนาการสอนคำปรากฏร่วมที่มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยเฉพาะคำปรากฏร่วมของคำกริยากับคำนามที่เป็นปัญหาสำหรับผู้เรียนชาวไทยที่มีความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศในระดับกลางและระดับสูง

Article Details

Section
บทความวิจัย